bekasik

Lymnocryptes minimus

ang. Jack Snipe, hiszp. agachadiza chica

Fot. Burzawa clément PIM'S, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons

W terenie

Na co patrzeć

Mniejszy od kszyka, z krótszym dziobem, ciemnym ciemieniem i podwójną jasną brwią.
Żerując podryguje jak na sprężynach; zrywa się dopiero spod nóg, bez głosu.

Długość ok. 17–19 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 38–42 cm.

Na co patrzeć

Wielkość i sylwetka: Najmniejszy z bekasów, ok. dwie trzecie kszyka; niewiele większy od biegusa zmiennego, krępy.
Dziób: Wyraźnie krótszy niż u kszyka, niewiele dłuższy od głowy, grubszy u nasady.
Nogi: Krótkie, zielonkawe.
Zachowanie i żerowanie: Żerując rytmicznie podryguje całym ciałem; ukryty w gęstej roślinności, przylega do ziemi i zrywa się dopiero spod nóg, leci nisko, prosto i krótko, po czym zaraz zapada.
Upierzenie: Ciemię całe ciemne, bez jasnego paska środkowego; jasna brew rozdzielona ciemną kreską (podwójna); na ciemnym, połyskliwym grzbiecie jaskrawe złotawe pasy.
W locie: Niski, prosty, bez zygzaków, na krótkich skrzydłach; ogon klinowaty, ciemny, bez rdzawej przepaski; krótki dziób słabo sterczy.
Głos: Spłoszony zwykle milczy, najwyżej ciche „gach”; na lęgowiskach na północy tok brzmi jak stłumiony stukot końskich kopyt.

Łatwo pomylić z: kszyk.

Zdjęcia

Moja lista

Wczytywanie checklisty

Dalej